Czy warto grać ryzykownie?
Oficjalna historia I Olimpiady Szachowej w Londynie w 1927 roku jest dobrze znana. Węgry zdobyły złoto, Dania srebro, a Anglia brąz. Końcowa tabela punktowa jasno określiła, kto był najskuteczniejszy. Ale czy mówi nam wszystko o stylu, odwadze i determinacji poszczególnych drużyn? Czy za suchymi liczbami kryje się opowieść o bezkompromisowej walce do ostatniego ruchu?
Poziom ryzykownej gry
W Olympchess.com postanowiliśmy przyjrzeć się danym z Londynu pod zupełnie nowym kątem, tworząc statystykę: "Współczynnik ryzyka".
Czym jest współczynnik ryzyka i jak go obliczyliśmy?
"Współczynnik ryzyka" to wskaźnik, który obliczyliśmy specjalnie na potrzeby tej analizy. Mierzy on odsetek partii danego zespołu, które zakończyły się rozstrzygnięciem (zwycięstwem lub porażką), ignorując remisy. Im wyższy współczynnik, tym bardziej bezkompromisowy i ryzykowny styl gry prezentowała drużyna.
Metodologia:
- Dane: Skorzystaliśmy z kompletnych, indywidualnych wyników wszystkich 70 zawodników, dostępnych w naszej książce "Wielka Księga Olimpiad Szachowych: Londyn 1927".
- Obliczenia: Dla każdej z 16 drużyn zsumowaliśmy liczbę zwycięstw i porażek we wszystkich 60 rozegranych partiach (15 rund x 4 szachownice).
- Wzór: Współczynnik ryzyka = (Liczba Zwycięstw + Liczba Porażek) / 60
Ranking bezkompromisowej gry: Londyn 1927
Poniższa tabela przedstawia drużyny uszeregowane od tych grających najbardziej pragmatycznie (najniższy współczynnik) do najbardziej bezkompromisowych (najwyższy współczynnik).
Współczynnik ryzyka - dane obliczone na podstawie szczegółowych wyników indywidualnych z I Olimpiady Szachowej w Londynie. Im wyższy wskaźnik ryzyka - tym więcej rozstrzygniętych partii
Co mówią liczby? Analiza stylów gry
- Pragmatyzm mistrzów: Zaskakujące? Złoci medaliści, Węgrzy, mieli najniższy współczynnik w całym turnieju (63,3%). To pokazuje, że ich strategia opierała się na niezwykłej efektywności: wygrywali kluczowe partie, a w trudnych meczach potrafili solidnie remisować. Ich lider, Geza Maroczy, nie przegrał ani jednej partii, notując 6 zwycięstw i 6 remisów.
- Solidność Anglików: Brązowi medaliści, Anglicy, również plasują się w czołówce drużyn unikających ryzyka (65,0%). Ich siłą była niezwykła solidność, której symbolem stał się George Alan Thomas – zdobywca nagrody za najlepszy wynik indywidualny, który nie przegrał ani jednej z 15 partii (+9 =6 -0).
- Srebro w ogniu walki: Na tle pragmatycznych medalistów wyróżnia się Dania (71,7%). Srebrni medaliści grali odważnie i ofensywnie, co przyniosło im aż 30 zwycięstw, ale też 13 porażek. Ich liderem był Holger Norman-Hansen, który z 11 zwycięstwami stał się rekordzistą turnieju.
- Dramat na Końcu Tabeli: Najwyższy "Współczynnik Zwycięstw" notują drużyny z końca stawki – Hiszpania (76,7%) i Belgia (75,0%). Te zespoły grały "va banque", co niestety skończyło się największą liczbą porażek w turnieju (odpowiednio 36 i 30). Ich mecze były pełne dramatów, ale brakowało im siły, by przechylić szalę na swoją korzyść.